Na die kikker in de klamboe (vorige blog), vannacht een kakkerlak die over mijn blote arm en been liep. Jullie weten inmiddels dat ik van alliteraties houd, maar voordat er kevers of koeien bij komen, houd ik het liever bij mijn kerel in de klamboe. Schreef Elvis niet eens een liedje over ' in the clamboo"? Maargoed; ik bleef opvallend rustig, ben dan ook 31 geworden vannacht;-). Overigens werd ik nu, terwijl ik dit schreef, gebeld uit NL door zingende ouders!

Inmiddels zijn er twee weken voorbij en hebben we verschillende tripjes gemaakt en de ruimte en gastvrijheid van het land verder mogen proeven. Zo reden we westwaarts door polders naar de zeedijk van Nickerie. Het leek wel NL, behalve dat de polders gevuld waren met rijst en omgeven door wuivende palmen en dat je op de zeedijk niet uitkijkt op een waddeneiland maar op Brits Guyana.

 

Verder zijn we een weekend met familie naar het indianendorp Powakka geweest. In de savanne hebben ze daar twee familiehutten waar we onze hangmatten ophingen en waar we in de kreken konden baden tot 17.00, daarna mogen de echte dorpelingen zich baden voor het donker wordt. Er is immers geen stromend water of electriciteit. IJskoud was het, maar een unieke natuurlijke ervaring.

Zo ook het ijskoude water van een van de rivieren in het binnenland die ons waste toen we ons tussen een stel afgeslepen rosten vastlegden om niet meegevoerd te worden door de stroom. Twee boslandcreolen kwamen ons haar wassen met een blok zeep. Door het tropische oerwoud- uitzicht en -geluiden was deze permanente jacuzzi ook een bijzondere ervaring.

De dode boomstammen in het Brokopondo stuwmeer zien er mysterieus uit; je weet dat er een wereld (oerwoud en dorpen) is ondergelopen in 1965 door de bouw van de dam. Aan de rand van het meer is een stuk afgezet waar je mag zwemmen, buiten die afscheiding vingen onze vissende reisgenoten een piranha. Teruggegooid dit keer; we eten zoveel lekkere andere verse vis!

Tenslotte nog onze vakantie tijdens/ tussen bovenstaande tripjes door; die bestaat nl. uit mensen bezoeken. Onderweg gaan onze reisgenoten onverwachts alle familie langs die ze in die streek kennen; ookal heb je 8 onbekende reisgenoten bij je. Heel leuk voor ons, want zo strijken we bij allerlei huizen neer en worden we gastvrij ontvangen met cola, bananenchips en netgeplukte mango.

Eergisteren vierden we de 70ste verjaardag van een tante. 100 man van alle leeftijden in de tuin die eten, drinken en aan het eind van de avond (waar ik natuurlijk ook nog bij ben) een dans aandurven. Gisteren bezochten we familie in Bernarddorp (dorp geschonken door onze wijlen prins, speciaal voor de oorsponkelijke indianenfamilies). Na peprewatra (peperwater=soep) met cassavebrood en een wandeling door het indianendorp, kwam de cognac tevoorschijn. Ik eet en drink veel en dat wordt gewaardeerd. Dus, tja, het komt er op neer dat we laat weggingen en ik op het eind plechtig beloofde de volgende keer aan te geven dat we langskomen zodat de heer des huizes heerlijke wormen voor ons gaat klaarmaken.