Auto's staan te wachten op de bevrijdende tractor. De tractor die deze auto's uit de blurrie naar de weg brengt. Auto's vol natte kampeerspullen, bezwete danskleding, modderige dansschoenen en uitgebluste latin-dancers.  Wat hebben we weer een tropisch weekend gevierd!

Deze en vorige zomer ben ik niet op vakantie geweest, maar heb een lang weekend gekampeerd op de camping bij de Antilliaanse feesten. Dat betekent twee feesten:

Allereerst natuurlijk het festival; vrijdag en zaterdag werd er van 19.30 tot plm. 05.00 op drie podia, in twee danstenten, een promenade van loopplanken en met ongeveer 20 eettentjes en barretjes het latijnse leven gevierd. (Live) muziek, lekker eten, paraderen, drinken en vooral: dansen! Cumbia, salsa, zouk, reggaeton, bachata, merengue, soca, etc.etc.

Het tweede feest kan niet zonder het eerste, maar is zeker ook noemenswaardig. Sterker nog; er zijn campinggasten die alleen naar deze gelegenheidscamping komen en geen entreebewijzen voor het festival hebben. Op de camping is het namelijk van donderdagmiddag tot zondagmiddag feest, 24 uur per dag. Met twee keer een live band (als het echte festivalterrein nog niet open is) in een grote tent waar je ook kunt ontbijten, een nieuw tentzeil kopen, je gsm opladen of gewoon drinken en dansen. Bijna 24 uur per dag hoor je wel ergens een ghetto blaster aanstaan. Jammergenoeg soms te vroeg en/of met latin hiphop o.i.d. Maar meestal met opzwepende ritmes, waardoor je zomaar uit je tent op slippers en in nachtpon, een bachata staat te dansen!

Wat er alleen mist op de camping, zijn planken om op te paraderen en het drassige weiland op te verlaten. Ook mist het lekkere eten. Het is er wel, getuige de geuren die komen van de prive-barbecues van groepen Venezolanen, Cubanen, Antillianen, Chilenen, Nicaraguanen etc. Vaak staat er bij zo'n barbecue ook weer een muziekinstallatie en een vlag van het betreffende land, waar wel alle campinggasten van mee kunnen genieten. Alle kleuren, ritmes en geuren waaien zo over de camping…

'Antillaanse feesten' zijn dus voor de 29ste keer meer dan alleen Antilliaans en niet alleen op het festivalterrein. Er komen latino's uit heel Europa naar dit festival en naar de camping. Samen met de vele blanke Europeanen die gegrepen zijn door de 'latin dance' (ondergetekende en ohja, ik zag ook een Friese vlag tussen al die Latijns -Amerikaanse exemplaren!) en met de blije verbazing dat ik dansers heb gezien tussen de 3 en de 73 jaar oud, maakt het een perfect multicultureel feest voor alle leeftijden!

Dansen in de regen, Antilliaanse feesten in Vlaanderen is a post from Eva ontdekt.

is a post from Eva ontdekt.

Inmiddels zijn er twee weken voorbij en hebben we verschillende tripjes gemaakt en de ruimte en gastvrijheid van het land verder mogen proeven. Zo reden we westwaarts door polders naar de zeedijk van Nickerie. Het leek wel NL, behalve dat de polders gevuld waren met rijst en omgeven door wuivende palmen en dat je op de zeedijk niet uitkijkt op een waddeneiland maar op Brits Guyana.

Verder zijn we een weekend met familie naar het indianendorp Powakka geweest. In de savanne hebben ze daar twee familiehutten waar we onze hangmatten ophingen en waar we in de kreken konden baden tot 17.00, daarna mogen de echte dorpelingen zich baden voor het donker wordt. Er is immers geen stromend water of electriciteit. IJskoud was het, maar een unieke natuurlijke ervaring.

Zo ook het ijskoude water van een van de rivieren in het binnenland die ons waste toen we ons tussen een stel afgeslepen rosten vastlegden om niet meegevoerd te worden door de stroom. Twee boslandcreolen kwamen ons haar wassen met een blok zeep. Door het tropische oerwoud- uitzicht en -geluiden was deze permanente jacuzzi ook een bijzondere ervaring.

De dode boomstammen in het Brokopondo stuwmeer zien er mysterieus uit; je weet dat er een wereld (oerwoud en dorpen) is ondergelopen in 1965 door de bouw van de dam. Aan de rand van het meer is een stuk afgezet waar je mag zwemmen, buiten die afscheiding vingen onze vissende reisgenoten een piranha. Teruggegooid dit keer; we eten zoveel lekkere andere verse vis!

Tenslotte nog onze vakantie tijdens/ tussen bovenstaande tripjes door; die bestaat nl. uit mensen bezoeken. Onderweg gaan onze reisgenoten onverwachts alle familie langs die ze in die streek kennen; ookal heb je 8 onbekende reisgenoten bij je. Heel leuk voor ons, want zo strijken we bij allerlei huizen neer en worden we gastvrij ontvangen met cola, bananenchips en netgeplukte mango.

Eergisteren vierden we de 70ste verjaardag van een tante. 100 man van alle leeftijden in de tuin die eten, drinken en aan het eind van de avond (waar ik natuurlijk ook nog bij ben) een dans aandurven. Gisteren bezochten we familie in Bernarddorp (dorp geschonken door onze wijlen prins, speciaal voor de oorsponkelijke indianenfamilies). Na peprewatra (peperwater=soep) met cassavebrood en een wandeling door het indianendorp, kwam de cognac tevoorschijn. Ik eet en drink veel en dat wordt gewaardeerd. Dus, tja, het komt er op neer dat we laat weggingen en ik op het eind plechtig beloofde de volgende keer aan te geven dat we langskomen zodat de heer des huizes heerlijke wormen voor ons gaat klaarmaken. 

Kakkerlak in de klamboe is a post from Eva ontdekt.

Schande aan de snookertafel is a post from Eva ontdekt.

Wat we wel doen hier in Suriname is leven. We leven goed en alsof we hier horen. We leven haast als Surinamers alleen werken we niet en staan we niet vroeg op (helemaal sinds de we de keel van de haan hebben zien leegbloeden…).

Met onze gastfamilie eten, koken, wassen we. We doen onze dagelijkse boodschappen bij een van de vele chinese supermarkten en we spelen met de honden en scrabble op de porch.

Als we eropuit gaan, bezoeken we familie of oude vrienden van Frenk ('s ouders). We zitten aan de waterkant in Paramaribo, bezoeken forten, lezen, tekenen en proberen elke dag een fikse wandeling te maken als het minder heet is (27 C).

Voordeel van zo leven is dat we de rust en de tijd hebben voor acties als afgelopen vrijdag. het begon met een onschuldige roti in een van de eettenten. We raakten met de hindoestaanse eigenares aan de praat, terwijl er vrienden van haar binnendruppelden. Om de beurt bestelden we een Djogo (literfles parbobier met plastic cupjes) en opeens was het 6 uur later! Spontaan gezellig zoals het hoort (….zeggen wij vrienden altijd in Nl als we weer druk zijn op datumprikker.nl).

Natuurlijk kwam er meteen een uitnodiging voor dansles toen ze hoorden dat wij graag dansen. Zo kwam het dat wij zondagavond in een verlaten clubgebouw nieuwe dansen leerden en onze stijl showden. Een rommelige gezellige dansles met teveel vrouwen. Dus waren ze blij met Frenk. 

En de mannen waren blij met mij, let wel; als partner van Frenk want het betreft niet-dansende mannen die aan de kant staan te kijken wat hun echtgenotes uitspoken met dat handjevol gekke dansende mannen!

Gelukkig is er ook een voordeel van zoveel jaloezie/ bezitterigheid/eergevoel (?), namelijk dat men mij redelijk met rust laat zolang ik met Frenk en vaak ook met zijn broer rondloop. Toch gaf een vent mij gister wel eerst een 'zoen op mijn hart' en vooral de tip dat ik toch beter een creool als hij kon hebben dan een chinees/ indiaan! Een zoveelste voorbeeld van dit land als gemoedelijk multi-etnisch maar ook vol sluimerende rassenscheiding.

Kortom, een groot avontuur hier, dit leven….En morgen gaan we drie dagen de jungle in en het stuwmeer op.

Buiten leven- kikker in de klamboe is a post from Eva ontdekt.

Je zou verwachten dat Frenk van alles herkent van zijn geboortegrond, we zien de plek waar hij zijn eerste (dans-?)pasjes zette. Maar dat valt tegen, zegt hij zelf. Op een paar paden, hekken, geluiden en smaken (katahar!) na.

Misschien niet veel herkenning volgens hem, maar mij valt vooral op hoeveel hem niet verbaast! We zijn in een compleet ander land en ik word weer genoeg verbaasd, terwijl ik meer landen in ontwikkeling heb gezien. Ik probeer dit land te plaatsen en gebruik daar een mix van Ghana, Nicaragua, Curacao etc voor. Maar toch is het weer zo anders. Gelukkig kom ik ook een heel eind met mijn recente ervaringen met het huishouden en de gastvrijheid van Frenk en zijn familie in Nederland; ik zie dat hier allemaal terug!

We verblijven bij familie en hebben al veel ontmoet ( …en dat is dan nog maar een klein deel, bovendien worden goede vrienden, buren ook allemaal tante en oom genoemd, dus ik ben de kluts soms kwijt).  Iedereen die hem ziet, schrikt dat hij zo lang niet is geweest; ze zagen hem gaan als 4 jarige!

We wandelen elke dag uren en als Rob (Frenk's broer) mee is, lopen we binnen bij familie. Stoelen worden in de shaduw van de mangoboom geschoven, glas fernandes erbij, heerlijke maaltijden (alsof ze uit het niets komen!) en bijpraten. Jammergenog voor mij alles in het Sranantongo, dus ik krijg nauwelijks iets mee. Frenk probeert dat allemaal voor me samen te vatten als we teruglopen of 's avonds op de porch hangen bij onze gastfamilie.

Later meer over wat we zien, meemaken en herkennen. Nu ga ik weer de heerlijke warmte in, Frenk en zijn schetsblok zoeken, verder slenteren, rusten, slenteren, eten, rusten etc etc. 

Feest der herkenning! is a post from Eva ontdekt.

Want het komt allemaal samen en ik hoop dat dat blijft: mijn liefde voor de tropen, voor 'latin van alles' en voor Frenk, die na jaren zijn geboorteland wil opzoeken!

januari 2011: Suriname is a post from Eva ontdekt.

Vanavond zit ik op de porch van de familie Asare-Nartey. In de verte hoor ik alle tvx92s, huilende kinderen en krekels. Maar verder is het opvallend rustig deze avond. Geen knallende radiox92s of geschreeuw van straatverkopers of priesters. Ik heb me vaak verbaasd om het gebrek aan vooruitgang in dit land. In een van mijn verklaringen (ik praat graag verder met je over allerlei andere verklaringen) past het continue lawaai. Hoe kan iemand nadenken, goed slapen , een krant lezen in het openbaar vervoer of huiswerk maken als er altijd zoveel afleiding is. En dan niet alleen in grote families of in de stad, elk hutje heeft wel een radiootje met veel gekraak en volume.

We zijn alweer de laatste week ingegaan van onze maand in Ghana, of x91maanx92 zoals ze hier die lengte aanduiden. Ik kijk dus alvast terug want we zijn aangekomen op onze thuisbasis in Accra en maken alleen nog een kort uitstapje de komende dagen. Nog even Accra uit, nog even met zx92n 2-en weg voordat we weer rondrennen in Groningen.

Sinds mijn laatste update, hebben we twee chiquere bussen genomen (ik ben dus verkouden van die bezopen koude airco), maar verder reizen we graag met deze staatsbussen vanwege de punctualiteitx85relatief dan. Deze bussen rijden op een schema en wachten niet tot ze vol zijn. Bovendien vinden we deze bussen fijn omdat de stations van deze bussen (soms aan de andere kant van de stad dan de andere busstations, niet handig voor verbindingen) verboden zijn voor straatverkopers en taxis. Dat betekent dat we er minder wachttijd hoeven te besteden EN dat er niet echt aan ons white people getrokken wordt.

De eerste rit bracht ons van Tamale naar Kumasi. Wat hebben wij gelachen om wat er op TV was te zien (je moet wel kijken..weer vanwege dat volume). Het begon met een jaren tachtig blanke amerikaan die gospel aan het zingen was. Natuurlijk werd er mee gezongen met de karaoke. Vals of niet. Dus toen later de clips en lyrics van Whitney Houston en de spice girls werden getoond, heb ik lekker ook meegezongen. Maar het meeste hebben we gelachen om de dramatisch slechte Ghanese serie die er getoond werd. Natuurlijk allerlei liefdesverdiet, vreemdgaan, machogedrag, kookwedstrijden tussen vrouwen met ruzies en vergiftigingen als gevolg. Iedereen in de bus bemoeide zich er hardop mee als iemand zich of zijn bewijsmateriaal niet goed verstopte, maar 1 kogel schoot (x93shoot one more, shoot one morex94) of als er een dame weinig decent gekleed is. De aanranding die dan volgt heeft ze natuurlijk zelf uitgelokt. Tenslotte is het opvallend dat men op een mooi groot huis reageert met het woord x91blessedx92. De andere 99,9 % van de Ghanezen wacht daar dus op of bidt daarvoor.

In Kumasi hebben we het enige inlandse fort bezocht met daarin een armed forces museum. Zoals sommigen van jullie weten ga ik alleen al graag naar zox92n museum om te zien hoe dit alles wordt tentoongesteld. Allerlei wapens, ongeladen weliswaar, maar je kan ze zo mee naar buiten nemen. Daartussen vind je verweerde fotox92s, maquettes, biljetten, certificaten, een half kostuum, epauletten en vlaggen van allerlei Ghanese helden in nationale en international oorlogen (zowel WO I als II) en een van de 50 vredesmissies waar het Ghanese leger aan heeft deelgenomen (en nu nog in Congo en Darfur). Een Ghanese soldaat heeft ooit het overlevingspakket dat hij ergens in Azie in WO I kreeg van Groot Brittanie bewaard om thuis te laten zien. Bij thuiskomst werd hem 6000 dollar aangeboden voor het pakketje sigaretten, chocola en zeep. Maar hij gaf het aan dit museum. Nu ligt het verweerde pakket in een glazen kistje, maar om het leuk voor ons te maken besluit de gids het uitgebreid door onze bezwete handen te laten gaan.

Ons andere doel in Kumasi was het weeshuis dat gesteund wordt door Ghanese vrienden van Ebenezer en hun kerk in Hallum (Friesland).  We werden welkom ontvangen en hadden eerlijk gezegd verwacht dat het er erger aan toe was. Natuurlijk was het klein en vol (allerlei kids lagen door elkaar op een mat), zouden we dit in Nederland niet toestaan en zijn de verhalen van moedersterfte en HIV geinfecteerde kinderen indrukwekkend. Maar de kinderen leken wel vrolijk, ondanks het gebrek aan aandacht dat ze krijgen. Een jochie van 2 wilde me niet loslaten totdat ik x91m in slaap had gewiegd. In de babykamer lag een kind van een maand wiens moeder was overleden bij de geboorte en (wel in een kinderbedje) de helft van een tweeling van 6 dagen. Zijn tweelingbroertje lag nog in het ziekenhuis maar zou het wel overleven. De moeder was doodgebloed tijdens de geboorte van de tweeling. De vader en andere kinderen kunnen niet voor de tweeling zorgen en zullen soms langskomen.

De tweede rit met een luxe bus was van Kumasi naar Accra. Weer een lange rit, stukken slechte weg, om een wegversperring heen (meestal een stuk vee of een door overbelading zijn as gezakte truck) en in noord Accra bijna een uur stapvoets gereden door werk aan de weg. Hetgeen betekent dat 6 jaren alles zo vaststaat en in 8 banen de straatverkopers, taxis tro-trox92 s en bussen langs elkaar crossen. En dan ging het nu nog soepel omdat het een week niet heeft geregend.

Nadat we uitgestapt waren, bleek de taxichauffeur natuurlijk toch niet te weten  waar we eigenlijk heen moesten dus na wat heen en weer gebel (met ons tegoed natuurlijk) konden Sally, Larry en de meiden ons weer enthousiast ontvangen.

Dit weekend zijn we bij hen, heeft de hele familie ons vergezeld naar de beste stoffenwinkel van Ghana (ik mag natuurlijk niet zomaar een Ghanese stof mee naar huis nemen), eten we weer heerlijk, spelen met de kinderen, kletsen we over opleiding, ontwikkeling en politiek met de ouders. Theo zit naar een slechte laatste wedstrijd van de Ghanese league te kijken en ik zit dus op die heerlijke warme rustige porch.

Warme avond is a post from Eva ontdekt.

Onze buschauffeur heeft ons met veel te hoge snelheid ( in totaal heb ik nu nog maar 2 werkende snelheidsmeters gezien) over de ontzettend slechte weg naar het Nationale park gebracht. Maar wat een belevenis daar. Eerst zetten we nog elke baviaan, warthog (pumba in the lion king), olifant en antilope van grote afstand op de foto, later bleek dat die beesten je overal omgeven. Op onze wandeling (dat stuk dat zonder bewapende guide mocht) liepen we op 10 meter afstand van een olifant! En toen we eens net in onze kamer waren en de deur alleen dicht was, maar niet op slot, werd er raar op onze deur geklopt. Ik liep er heen, maar toen zwaaide de deur al open en brak het slot: een grote mannetjes baviaan!! Theo vindt me accuraat, maar ik dacht niet na, schreeuwde heel hard nee (in het nederlands) en gooide de deur voor zijn neus dicht. Terwijl dat beest veel sterker is dan ikx85.Pff met een kloppend hart heb ik tegen de deur gehangen en is Theo naar de receptie gelopen om iemand voor ons slot te laten komen. Toen er een nieuw x96tijdelijk zei die- slot op zat, liepen we met een zakje met bananenschillen (heeft die baviaan dat geroken?) om in een andere prullenbak weg te gooien, komt er on een grommende warthog achterna! Pfff. Die nacht dus nauwelijks geslapen, maar alle scenarios voor komende mogelijke wildlife ontmoetingen in mijn hoofd gestampt. Ik was nog vol met adrenaline toen om 03.30 de wekker ging om de enige bus te halen die ons in 5 bumpige uren naar Tamale terugbracht. Maar we hadden nog geen zin in dat getrek en lawaai in die ook al drukke stad, zodat we meteen een nieuw wildlife avontuur ingingen: een nederlands ecotoeristisch project; meet

Africa

; nou dat hebben we geweten. Steeds rijst eten (groente en fruit is ze te duur), ontzettend warme hut, geen electriciteit of stromend water en een ontzettend vieze douche annex urinoir! Voor de gasten was er een toilet gemaakt voor de grote boodschap (zij doen dat tussen de geiten in het bos), maar ik kon het echt niet; er kwamen zoveel vliegen en muggen uit die pot (liever nog wat meer constipatie dan een malariamug in mijn deetvrije bil).

We zijn blij en ook trots dat we het daar 2 nachten hebben volgehouden. De mensen waren ontzettend vriendelijk, goedlachs en betrouwbaar, dat was wel een verademing. We moesten voor ons verblijf en de georganiseerde activiteiten eerst offocieel toestemming van de vice chief en de chief vragen. Daarop mochten we naar de workshop/ presentatie kuli kuli maken (sort pinda snack), katoenspinnen met de hand, de offerplek voor regen bezoeken, een waarzegger aangehoord over ons apart en ons huwelijk (over samenwonen wordt gewoon heengepraat) en we hebben het ritueel van babywassen bijgewoond zoals dat de eerste 3 maanden door de kraamverzorgster gebeurt. Bij toeval was er net de dag van te voren een babymeisje geboren (wat overigens natuurlijk meteen een misser is, de meeste vrouwen en meisjes hebben geen opleiding in dit arme dorp!). Tja, wat een armoede zien we hier. Net liepen we nog langs een billboard (dat was nog heel) waarop staat dat het straatleven de ontwikkeling tegengaat, daaronder honderden mensen van alle leeftijden, soms met beperkingen die allemaal een klein beetje troep proberen te verkopen. Allemaal de hele dag op straat, suffend totdat er twee blanken voorbijkomen..

Waterfiets en wiebelbus is a post from Eva ontdekt.

Ik heb een mailtje gelezen en geschreven en geprobeerd een verhaal op mijn weblog te plaatsen. (inloggen kostte al 9 minuten ).

Ik geef het op. We gaan ons klaarmaken voor de bus naar Mole national park. Later horen jullie meer avonturen.

Liefs vanuit Tamale, Theo en Eva

een uur internet is a post from Eva ontdekt.