Vanavond zit ik op de porch van de familie Asare-Nartey. In de verte hoor ik alle tvx92s, huilende kinderen en krekels. Maar verder is het opvallend rustig deze avond. Geen knallende radiox92s of geschreeuw van straatverkopers of priesters. Ik heb me vaak verbaasd om het gebrek aan vooruitgang in dit land. In een van mijn verklaringen (ik praat graag verder met je over allerlei andere verklaringen) past het continue lawaai. Hoe kan iemand nadenken, goed slapen , een krant lezen in het openbaar vervoer of huiswerk maken als er altijd zoveel afleiding is. En dan niet alleen in grote families of in de stad, elk hutje heeft wel een radiootje met veel gekraak en volume.
We zijn alweer de laatste week ingegaan van onze maand in Ghana, of x91maanx92 zoals ze hier die lengte aanduiden. Ik kijk dus alvast terug want we zijn aangekomen op onze thuisbasis in Accra en maken alleen nog een kort uitstapje de komende dagen. Nog even Accra uit, nog even met zx92n 2-en weg voordat we weer rondrennen in Groningen.
Sinds mijn laatste update, hebben we twee chiquere bussen genomen (ik ben dus verkouden van die bezopen koude airco), maar verder reizen we graag met deze staatsbussen vanwege de punctualiteitx85relatief dan. Deze bussen rijden op een schema en wachten niet tot ze vol zijn. Bovendien vinden we deze bussen fijn omdat de stations van deze bussen (soms aan de andere kant van de stad dan de andere busstations, niet handig voor verbindingen) verboden zijn voor straatverkopers en taxis. Dat betekent dat we er minder wachttijd hoeven te besteden EN dat er niet echt aan ons white people getrokken wordt.
De eerste rit bracht ons van Tamale naar Kumasi. Wat hebben wij gelachen om wat er op TV was te zien (je moet wel kijken..weer vanwege dat volume). Het begon met een jaren tachtig blanke amerikaan die gospel aan het zingen was. Natuurlijk werd er mee gezongen met de karaoke. Vals of niet. Dus toen later de clips en lyrics van Whitney Houston en de spice girls werden getoond, heb ik lekker ook meegezongen. Maar het meeste hebben we gelachen om de dramatisch slechte Ghanese serie die er getoond werd. Natuurlijk allerlei liefdesverdiet, vreemdgaan, machogedrag, kookwedstrijden tussen vrouwen met ruzies en vergiftigingen als gevolg. Iedereen in de bus bemoeide zich er hardop mee als iemand zich of zijn bewijsmateriaal niet goed verstopte, maar 1 kogel schoot (x93shoot one more, shoot one morex94) of als er een dame weinig decent gekleed is. De aanranding die dan volgt heeft ze natuurlijk zelf uitgelokt. Tenslotte is het opvallend dat men op een mooi groot huis reageert met het woord x91blessedx92. De andere 99,9 % van de Ghanezen wacht daar dus op of bidt daarvoor.
In Kumasi hebben we het enige inlandse fort bezocht met daarin een armed forces museum. Zoals sommigen van jullie weten ga ik alleen al graag naar zox92n museum om te zien hoe dit alles wordt tentoongesteld. Allerlei wapens, ongeladen weliswaar, maar je kan ze zo mee naar buiten nemen. Daartussen vind je verweerde fotox92s, maquettes, biljetten, certificaten, een half kostuum, epauletten en vlaggen van allerlei Ghanese helden in nationale en international oorlogen (zowel WO I als II) en een van de 50 vredesmissies waar het Ghanese leger aan heeft deelgenomen (en nu nog in Congo en Darfur). Een Ghanese soldaat heeft ooit het overlevingspakket dat hij ergens in Azie in WO I kreeg van Groot Brittanie bewaard om thuis te laten zien. Bij thuiskomst werd hem 6000 dollar aangeboden voor het pakketje sigaretten, chocola en zeep. Maar hij gaf het aan dit museum. Nu ligt het verweerde pakket in een glazen kistje, maar om het leuk voor ons te maken besluit de gids het uitgebreid door onze bezwete handen te laten gaan.
Ons andere doel in Kumasi was het weeshuis dat gesteund wordt door Ghanese vrienden van Ebenezer en hun kerk in Hallum (Friesland). We werden welkom ontvangen en hadden eerlijk gezegd verwacht dat het er erger aan toe was. Natuurlijk was het klein en vol (allerlei kids lagen door elkaar op een mat), zouden we dit in Nederland niet toestaan en zijn de verhalen van moedersterfte en HIV geinfecteerde kinderen indrukwekkend. Maar de kinderen leken wel vrolijk, ondanks het gebrek aan aandacht dat ze krijgen. Een jochie van 2 wilde me niet loslaten totdat ik x91m in slaap had gewiegd. In de babykamer lag een kind van een maand wiens moeder was overleden bij de geboorte en (wel in een kinderbedje) de helft van een tweeling van 6 dagen. Zijn tweelingbroertje lag nog in het ziekenhuis maar zou het wel overleven. De moeder was doodgebloed tijdens de geboorte van de tweeling. De vader en andere kinderen kunnen niet voor de tweeling zorgen en zullen soms langskomen.
De tweede rit met een luxe bus was van Kumasi naar Accra. Weer een lange rit, stukken slechte weg, om een wegversperring heen (meestal een stuk vee of een door overbelading zijn as gezakte truck) en in noord Accra bijna een uur stapvoets gereden door werk aan de weg. Hetgeen betekent dat 6 jaren alles zo vaststaat en in 8 banen de straatverkopers, taxis tro-trox92 s en bussen langs elkaar crossen. En dan ging het nu nog soepel omdat het een week niet heeft geregend.
Nadat we uitgestapt waren, bleek de taxichauffeur natuurlijk toch niet te weten waar we eigenlijk heen moesten dus na wat heen en weer gebel (met ons tegoed natuurlijk) konden Sally, Larry en de meiden ons weer enthousiast ontvangen.
Dit weekend zijn we bij hen, heeft de hele familie ons vergezeld naar de beste stoffenwinkel van Ghana (ik mag natuurlijk niet zomaar een Ghanese stof mee naar huis nemen), eten we weer heerlijk, spelen met de kinderen, kletsen we over opleiding, ontwikkeling en politiek met de ouders. Theo zit naar een slechte laatste wedstrijd van de Ghanese league te kijken en ik zit dus op die heerlijke warme rustige porch.
).